انسان بر بام ملكوت – پژوهشي پيرامون ويژگي‌هاي انسان آرماني به روايت مولانا جلال‌الدين محمد

گر شدي عطشان بحر مثنوي

فرجه‌اي كن در جزيره معنوي

فرجه كن چندان كه اندر هر نفس

مولانا جلال‌الدين، سرودن شعر را از 38 سالگي آغاز كرد. با اين وجود فقط مثنوي او نزديك به 27000 بيت را دربردارد و شماره‌ي بيت‌هاي ديوان كبيرش به بيش از 40000 بيت مي‌رسد و اين جداي از رباعيات منسوب و آثار منثور اوست، با اين همه خود را شاعر نمي‌داند و از شاعري بيزاري مي‌جويد:

قافيه و مفعله  را  گو همه سيلاب ببر

پوست بود، پوست بود درخور مغز شعرا

رَستم از اين بيت و غزل، اي شه سلطان ازل

مفتعلن، مفتعلن، مفتعلن كشت مرا

و چناچه مشهور است، وي اغلب اشعارش را در حالت شور و حال عاشقانه سروده است:

تو مپندار كه من شعر به خود مي‌گويم